Όταν την λευτεριά σου αποφεύγεις,
σκλάβος πρώτος του εαυτού σου θε να γίνεις.
Όταν τον φόβο νιώσεις εσύ, τον κίνδυνο μπροστά σου,
και πριν τα πόδια σου οπλίσεις με της φυγής τον πόθο,
να ψάξεις μέσα απ’ την καρδιά και μες στα σωθικά σου,
για όπλο βρες την αρετή, για ασπίδα βρες την τόλμη,
διώξε τον φόβο μακριά, το δίκαιο βάλε πρώτο,
και τόλμησε για λευτεριά και για δικαιοσύνη,
και τόλμησε τη σύγκρουση μήπως και σε ακούσουν,
γιατί τη πόρτα του «κουφού» όσες κι αν εχτυπήσεις,
απόκριση δεν πρόκειται ποτέ σου για να πάρεις,
πάρε τη πόρτα του λοιπόν, μήπως και ξεπαγιάσει,
και καταλάβει ότι χτυπούν, κι απόκριση σου δώσει.
26 Δεκ 2008
ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΛΟΥ"
Οι ιδέες, οι σκέψεις και οι απόψεις που θα βρείτε εδώ έχουν να κάνουν με μια προσπάθεια για μετάβαση από την σημερινή "Κοινωνία του ατόμου" στην "Κοινωνία του όλου".
Αναλύοντας τις λέξεις που συνθέτουν τον τίτλο της μελέτης σύμφωνα με το λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη:
«Κοινωνία», οργανωμένο σύνολο ανθρώπων που συνδέονται με θρησκευτικούς, πολιτικούς, εθνικούς κ.λπ. δεσμούς ή κοινά χαρακτηριστικά και συμβιώνουν σε ορισμένο τόπο και χρόνο.
Επίσης «Κοινωνία» είναι το σύνολο των ανθρώπων στους οποίους επιδρούν και αναφέρονται οι σύγχρονες εξελίξεις.
«Άτομο», ό κάθε άνθρωπος χωριστά ως πρόσωπο και ως οντότητα ξεχωριστή από τους υπόλοιπους ανθρώπους.
«Ατομικισμός», Κοινωνική θεωρία που υποστηρίζει την πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία του ατόμου , δίνοντας έμφαση στην ατομική πρωτοβουλία του ατόμου και προβάλλοντας την αξία του ατόμου απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
«Όλος», αυτός που υπάρχει στο σύνολό του, στο συνολικό του πλήθος, χωρίς να του λείπει τίποτε.
«Όλον», το σύνολο ως ιδιότητα.
Η κοινωνία του «Όλου». Το σύνολο μιας κοινωνίας η οποία μπορεί να αναπτύξει την δυνατότητα να μην τις λείπει τίποτε.
Σκοπός της προσπάθειας:
20ος Αιώνας, αιώνας της τεχνολογικής ανάπτυξης. Ο άνθρωπος έμαθε να μην πατά στον στέρεο φλοιό της γης. Έμαθε να πετάει. Κατόρθωσε να κάνει γεγονός «τις όρνιθες» και τον Αριστοφάνη σύγχρονο. Ο Αριστοφάνης διακωμωδεί τους συκοφάντες και τους κόλακες της διοίκησης της πολιτείας, την δικομανία, καθώς και τις θεωρίες για νέα πολιτεύματα και πόλεις όπου θα μπορούσαν οι άνθρωποι να ζήσουν ήσυχα, πλούσια και ειρηνικά. Κανόνας επιβίωσης του 20ου αιώνα η επιβολή της «τάξης του πρέπει». Της τάξης όπου οι άνθρωποι κατορθώναμε να «ζούμε ενώπιον τρίτων ως ευτυχισμένοι, «όλα καλά-όλα καλά», και το βράδυ με το εαυτό μας, «ενώπιος-ενωπίου», ως υποψήφιοι ψυχασθενείς φοβούμενοι και την σκιά μας. Ενεργοποιημένοι κάθε είδους συναγερμοί, φύλακες έξω από την πόρτα μας, περιπολικά να περιφέρονται, κάγκελα στις πόρτες μας, «κάγκελα παντού» και ο «αόρατος εχθρός» ασύλληπτος να περιπλανιέται.
Το χρέος που βάλαμε για την ανάπτυξη της τεχνολογίας είναι μεγάλο και αφορά όλους μας, μικρούς μεγάλους. Θιασώτες του ρητού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» περάσαμε σε ένα ξέφρενο «ατομικισμό», αυτοπεριοριστήκαμε ή αναγκαστήκαμε σε αυτό για λόγους άμυνας και ασφάλειας. Ο καθένας μας θυσίασε μέρος της ελευθερίας του «για το καλό του!!!».
21 αιώνας μ.Χ. – Τα πολυπληθή αστρολογικά περιοδικά μας πληροφορούν ότι μπαίνουμε στην εποχή του Υδροχόου, την εποχή που οι παρερμηνείες ερμηνεύονται, τα μάτια ανοίγουν και φως απλώνεται παντού.
ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ!!
Από την αδιαφορία, την ακινησία και τον αυτοπεριορισμό λόγω της ύπαρξης της αβεβαιότητας, του φόβου και της προτροπής για «ατομικιστική ελευθερία» τα πάντα γέμισαν μούχλα. Η σαπίλα ξεχείλισε από τα παράθυρα της ψυχής μας. Πλέον δεν μας αναγνωρίζει κανείς. Όλοι γίναμε «ο αυτός», «η αυτή», χωρίς προσωπικότητα. Όλοι γίναμε το ίδιο. Προσπαθώντας με κάθε τρόπο για την προάσπιση της «ατομιστικής μας ελευθερίας», αδιαφορώντας για το σύνολο, χάσαμε την προσωπικότητά μας. Η μούχλα και η σαπίλα μη μπορώντας να αναγνωρίσουν το ποιος είναι ποιος, καταστρέφουν και κατατρώγουν μαζί με άλλα και τα ίδια τα κατασκευάσματά τους, προϊόντα νοσηρής ωραιοπάθειας, αυθαιρεσίας και απληστίας. Και τότε το ψέμα αποκαλύπτεται. Η ομίχλη εμπρός από τα μάτια μας φεύγει. Η διαπίστωση βαριά και αδυσώπητη. «Ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Τα αυτιά «ακούνε» αλήθειες και ο ανθρώπινος εγκέφαλος ενεργοποιώντας τον κομψό μικρόκοσμο σε μια βαθύτερη ζώνη του, στα βασικά γάγγλια, ένα πρωτόγονο τμήμα πάνω από τη σπονδυλική στήλη, χρησιμοποιεί αυτήν την περίεργη μάθηση την οποία αντιλαμβανόμαστε ως διαίσθηση, πολλές φορές αντίθετη από την πραγματικότητα που ζούμε, αλλά αναγκαία προκειμένω να προσεγγίσουμε τη σοφία της ζωής. «Το αρχέγονον είναι το αληθές και το αγαθόν».
Και η αντίδραση δυναμική απέναντι στην δράση και η δράση μεγαλώνει για να αντιμετωπίσει την αντίδραση κοκ. ΤΕΛΟΣ . Ότι έγινε, έγινε. Αν γυρίσουμε προς τα πίσω τότε σίγουρα αργά ή γρήγορα θα ξαναβρεθούμε εδώ. Στο τίποτε, στο ψέμα, στην τέλεια γύμνια. Βγάζουμε τις παρωπίδες και ψάχνουμε να βρούμε ανάμεσα στην μάζα την θέση μας. Να αυτοπροσδιοριστούμε. Αυτή την ώρα δεν έχει σημασία το σωστά ή το λάθος. Πρέπει να απεγκλωβιστούμε και να κάνουμε ένα βήμα. Να ξεσκουντήσουμε.
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» μας λέγει ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος.
Ας αναλάβουμε λοιπόν τις ευθύνες μας. Αυτό που χρειάζεται είναι να αντιμετωπίσουμε την πολυπλοκότητα της ελευθερίας με απλά βήματα και τόλμη.
Ας διώξουμε τον φόβο που μας προκαλεί η «ατομιστική ελευθερία». Ας ενδιαφερθούμε για το σύνολο του οποίου είμαστε μέλη και ας νιώσουμε την δύναμη που μας στέρησε η μοναξιά κι ο φόβος. Ας αποφασίσουμε επιτέλους να διαλέγουμε, να αποδεχόμαστε αλλά και να απορρίπτουμε χωρίς φόβο και πάθος, χωρίς τύψεις για το εάν είναι σωστό ή όχι ή για το τι θα πουν οι άλλοι. Ας βγάλουμε τα κάγκελα από την ζωή μας και το πνεύμα μας ελεύθερο θα μεγαλουργήσει εντός του συνόλου, μικρού ή μεγάλου, που εμείς ελευθέρως διαλέξαμε να ενταχτούμε και να ΖΗΣΟΥΜΕ.
Ας αποδεχτούμε:
Ότι η αυθάδεια δεν είναι δικαίωμα.
Ότι η Ελευθερία δεν σημαίνει και παρανομία.
Ότι η αναίδεια του λόγου δεν είναι Ισότητα.
Ότι η αναρχία δεν θα γίνει ποτέ Ευδαιμονία.
Κάθε μας απόφαση βρίσκεται μπροστά από ένα δίλλημα εκλογής. Η ευθύνη δεν πρέπει να περιοριστεί στους συμμετέχοντες αλλά και στους με απάθεια απέχοντες. Η πρόοδος έρχεται πάντα ψηλαφώντας.
Ας μεταβούμε από το εμπαθώς ζην στο εμπαθώς υπάρχειν. Από την κατάπτωση της φθαρτικότητας, της χωρίς νόημα ύπαρξης, στην υπέρβαση μετατρέποντας την εμπάθεια σε συμπάθεια και την ύπαρξη σε συνύπαρξη.
Ας προσπαθήσουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας, να χαρίσουμε την ατομικότητα μας υπέρ της συλλογικότητας, για να μπορέσει να υπάρξει δέσμευση του συνόλου υπέρ του ενός.
Οι σκέψεις οι οποίες θα αναφέρονται σε αυτήν την ιστοσελίδα, είναι αφιερωμένες στον συνάνθρωπο:
* Που πίστεψε στον λόγο μου, χωρίς να ζητήσει εγγυήσεις και ανταλλάγματα.
* Που πίστεψε στον συνάνθρωπο.
*Που δεν φοβάται να ζήσει.
Είθε να φανώ αντάξιος των προσδοκιών του.
Σε ότι θα βρείτε δεν αναφέρω πηγές γιατί η γνώση ανήκει σε όλους.
Γράφω ελεύθερα γιατί θέλω να με διαβάζουν ελεύθερα.
Επιτρέπω, γιατί δεν έχω το δικαίωμα να απαγορεύσω, την ελεύθερη διάδοση και μεταφορά μέρος ή όλων αυτών που εδώ καταγράφονται.
Ότι διαβάσετε, αλλά πρωτίστως ότι καταλάβετε, δεν αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία μου. Είναι καταγραφή απόψεων που άκουσα, διάβασα, έμαθα αλλά και πάνω απ΄ όλα αισθάνθηκα.
Είναι θέματα που όλοι γνωρίζουμε αλλά λίγοι αναγνωρίζουμε.
Ευχαριστώ
Ιωάννης Πατινιώτης
Αναλύοντας τις λέξεις που συνθέτουν τον τίτλο της μελέτης σύμφωνα με το λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη:
«Κοινωνία», οργανωμένο σύνολο ανθρώπων που συνδέονται με θρησκευτικούς, πολιτικούς, εθνικούς κ.λπ. δεσμούς ή κοινά χαρακτηριστικά και συμβιώνουν σε ορισμένο τόπο και χρόνο.
Επίσης «Κοινωνία» είναι το σύνολο των ανθρώπων στους οποίους επιδρούν και αναφέρονται οι σύγχρονες εξελίξεις.
«Άτομο», ό κάθε άνθρωπος χωριστά ως πρόσωπο και ως οντότητα ξεχωριστή από τους υπόλοιπους ανθρώπους.
«Ατομικισμός», Κοινωνική θεωρία που υποστηρίζει την πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία του ατόμου , δίνοντας έμφαση στην ατομική πρωτοβουλία του ατόμου και προβάλλοντας την αξία του ατόμου απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
«Όλος», αυτός που υπάρχει στο σύνολό του, στο συνολικό του πλήθος, χωρίς να του λείπει τίποτε.
«Όλον», το σύνολο ως ιδιότητα.
Η κοινωνία του «Όλου». Το σύνολο μιας κοινωνίας η οποία μπορεί να αναπτύξει την δυνατότητα να μην τις λείπει τίποτε.
Σκοπός της προσπάθειας:
20ος Αιώνας, αιώνας της τεχνολογικής ανάπτυξης. Ο άνθρωπος έμαθε να μην πατά στον στέρεο φλοιό της γης. Έμαθε να πετάει. Κατόρθωσε να κάνει γεγονός «τις όρνιθες» και τον Αριστοφάνη σύγχρονο. Ο Αριστοφάνης διακωμωδεί τους συκοφάντες και τους κόλακες της διοίκησης της πολιτείας, την δικομανία, καθώς και τις θεωρίες για νέα πολιτεύματα και πόλεις όπου θα μπορούσαν οι άνθρωποι να ζήσουν ήσυχα, πλούσια και ειρηνικά. Κανόνας επιβίωσης του 20ου αιώνα η επιβολή της «τάξης του πρέπει». Της τάξης όπου οι άνθρωποι κατορθώναμε να «ζούμε ενώπιον τρίτων ως ευτυχισμένοι, «όλα καλά-όλα καλά», και το βράδυ με το εαυτό μας, «ενώπιος-ενωπίου», ως υποψήφιοι ψυχασθενείς φοβούμενοι και την σκιά μας. Ενεργοποιημένοι κάθε είδους συναγερμοί, φύλακες έξω από την πόρτα μας, περιπολικά να περιφέρονται, κάγκελα στις πόρτες μας, «κάγκελα παντού» και ο «αόρατος εχθρός» ασύλληπτος να περιπλανιέται.
Το χρέος που βάλαμε για την ανάπτυξη της τεχνολογίας είναι μεγάλο και αφορά όλους μας, μικρούς μεγάλους. Θιασώτες του ρητού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» περάσαμε σε ένα ξέφρενο «ατομικισμό», αυτοπεριοριστήκαμε ή αναγκαστήκαμε σε αυτό για λόγους άμυνας και ασφάλειας. Ο καθένας μας θυσίασε μέρος της ελευθερίας του «για το καλό του!!!».
21 αιώνας μ.Χ. – Τα πολυπληθή αστρολογικά περιοδικά μας πληροφορούν ότι μπαίνουμε στην εποχή του Υδροχόου, την εποχή που οι παρερμηνείες ερμηνεύονται, τα μάτια ανοίγουν και φως απλώνεται παντού.
ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ!!
Από την αδιαφορία, την ακινησία και τον αυτοπεριορισμό λόγω της ύπαρξης της αβεβαιότητας, του φόβου και της προτροπής για «ατομικιστική ελευθερία» τα πάντα γέμισαν μούχλα. Η σαπίλα ξεχείλισε από τα παράθυρα της ψυχής μας. Πλέον δεν μας αναγνωρίζει κανείς. Όλοι γίναμε «ο αυτός», «η αυτή», χωρίς προσωπικότητα. Όλοι γίναμε το ίδιο. Προσπαθώντας με κάθε τρόπο για την προάσπιση της «ατομιστικής μας ελευθερίας», αδιαφορώντας για το σύνολο, χάσαμε την προσωπικότητά μας. Η μούχλα και η σαπίλα μη μπορώντας να αναγνωρίσουν το ποιος είναι ποιος, καταστρέφουν και κατατρώγουν μαζί με άλλα και τα ίδια τα κατασκευάσματά τους, προϊόντα νοσηρής ωραιοπάθειας, αυθαιρεσίας και απληστίας. Και τότε το ψέμα αποκαλύπτεται. Η ομίχλη εμπρός από τα μάτια μας φεύγει. Η διαπίστωση βαριά και αδυσώπητη. «Ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Τα αυτιά «ακούνε» αλήθειες και ο ανθρώπινος εγκέφαλος ενεργοποιώντας τον κομψό μικρόκοσμο σε μια βαθύτερη ζώνη του, στα βασικά γάγγλια, ένα πρωτόγονο τμήμα πάνω από τη σπονδυλική στήλη, χρησιμοποιεί αυτήν την περίεργη μάθηση την οποία αντιλαμβανόμαστε ως διαίσθηση, πολλές φορές αντίθετη από την πραγματικότητα που ζούμε, αλλά αναγκαία προκειμένω να προσεγγίσουμε τη σοφία της ζωής. «Το αρχέγονον είναι το αληθές και το αγαθόν».
Και η αντίδραση δυναμική απέναντι στην δράση και η δράση μεγαλώνει για να αντιμετωπίσει την αντίδραση κοκ. ΤΕΛΟΣ . Ότι έγινε, έγινε. Αν γυρίσουμε προς τα πίσω τότε σίγουρα αργά ή γρήγορα θα ξαναβρεθούμε εδώ. Στο τίποτε, στο ψέμα, στην τέλεια γύμνια. Βγάζουμε τις παρωπίδες και ψάχνουμε να βρούμε ανάμεσα στην μάζα την θέση μας. Να αυτοπροσδιοριστούμε. Αυτή την ώρα δεν έχει σημασία το σωστά ή το λάθος. Πρέπει να απεγκλωβιστούμε και να κάνουμε ένα βήμα. Να ξεσκουντήσουμε.
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» μας λέγει ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος.
Ας αναλάβουμε λοιπόν τις ευθύνες μας. Αυτό που χρειάζεται είναι να αντιμετωπίσουμε την πολυπλοκότητα της ελευθερίας με απλά βήματα και τόλμη.
Ας διώξουμε τον φόβο που μας προκαλεί η «ατομιστική ελευθερία». Ας ενδιαφερθούμε για το σύνολο του οποίου είμαστε μέλη και ας νιώσουμε την δύναμη που μας στέρησε η μοναξιά κι ο φόβος. Ας αποφασίσουμε επιτέλους να διαλέγουμε, να αποδεχόμαστε αλλά και να απορρίπτουμε χωρίς φόβο και πάθος, χωρίς τύψεις για το εάν είναι σωστό ή όχι ή για το τι θα πουν οι άλλοι. Ας βγάλουμε τα κάγκελα από την ζωή μας και το πνεύμα μας ελεύθερο θα μεγαλουργήσει εντός του συνόλου, μικρού ή μεγάλου, που εμείς ελευθέρως διαλέξαμε να ενταχτούμε και να ΖΗΣΟΥΜΕ.
Ας αποδεχτούμε:
Ότι η αυθάδεια δεν είναι δικαίωμα.
Ότι η Ελευθερία δεν σημαίνει και παρανομία.
Ότι η αναίδεια του λόγου δεν είναι Ισότητα.
Ότι η αναρχία δεν θα γίνει ποτέ Ευδαιμονία.
Κάθε μας απόφαση βρίσκεται μπροστά από ένα δίλλημα εκλογής. Η ευθύνη δεν πρέπει να περιοριστεί στους συμμετέχοντες αλλά και στους με απάθεια απέχοντες. Η πρόοδος έρχεται πάντα ψηλαφώντας.
Ας μεταβούμε από το εμπαθώς ζην στο εμπαθώς υπάρχειν. Από την κατάπτωση της φθαρτικότητας, της χωρίς νόημα ύπαρξης, στην υπέρβαση μετατρέποντας την εμπάθεια σε συμπάθεια και την ύπαρξη σε συνύπαρξη.
Ας προσπαθήσουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας, να χαρίσουμε την ατομικότητα μας υπέρ της συλλογικότητας, για να μπορέσει να υπάρξει δέσμευση του συνόλου υπέρ του ενός.
Οι σκέψεις οι οποίες θα αναφέρονται σε αυτήν την ιστοσελίδα, είναι αφιερωμένες στον συνάνθρωπο:
* Που πίστεψε στον λόγο μου, χωρίς να ζητήσει εγγυήσεις και ανταλλάγματα.
* Που πίστεψε στον συνάνθρωπο.
*Που δεν φοβάται να ζήσει.
Είθε να φανώ αντάξιος των προσδοκιών του.
Σε ότι θα βρείτε δεν αναφέρω πηγές γιατί η γνώση ανήκει σε όλους.
Γράφω ελεύθερα γιατί θέλω να με διαβάζουν ελεύθερα.
Επιτρέπω, γιατί δεν έχω το δικαίωμα να απαγορεύσω, την ελεύθερη διάδοση και μεταφορά μέρος ή όλων αυτών που εδώ καταγράφονται.
Ότι διαβάσετε, αλλά πρωτίστως ότι καταλάβετε, δεν αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία μου. Είναι καταγραφή απόψεων που άκουσα, διάβασα, έμαθα αλλά και πάνω απ΄ όλα αισθάνθηκα.
Είναι θέματα που όλοι γνωρίζουμε αλλά λίγοι αναγνωρίζουμε.
Ευχαριστώ
Ιωάννης Πατινιώτης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)