Ως συνείδηση εννοούμε την έμφυτη ιδιότητα του ανθρώπου να ενεργεί με βάση τους κατ’ αυτόν ηθικούς κανόνες, έχοντας ξεκάθαρη γνώση και αίσθηση για ότι πρόκειται να κάνει, να πει ή να αποφασίσει. Με τον όρο δε «ηθικούς κανόνες» εννοούμε τους κανόνες με βάση τους οποίους μπορεί να υπάρξει κατά την προσωπική κρίση του κάθε ανθρώπου αξιολογική κρίση για διάκριση του αγαθού από το κακό.
Συνειδητό και Ασυνείδητο. Ποιά η σχέση τους με την συνείδηση;
Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόυντ τα μυαλά των ανθρώπων είναι διαιρεμένα σε δύο μέρη. Στο συνειδητό μέρος το οποίο γνωρίζει τις σκέψεις και τις επιθυμίες και στο ασυνείδητο μέρος στο οποίο είναι υποθηκευμένες όλες οι σκοτεινές, μύχιες σκέψεις και επιθυμίες. Σύμφωνα πάλι με τον Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ το ασυνείδητο είναι εκείνη η περιοχή του άγνωστου στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Περιεχόμενο του ασυνείδητου κατά τον Γιουνγκ είναι κάθε τι το οποίο έχουμε συνειδητοποιήσει και μετέπειτα ξεχάσει, ότι συλλαμβάνουμε με τις αισθήσεις μας και δεν σημειώνουμε στο συνειδητό νου, όσα νιώθουμε, σκεπτόμαστε, θυμόμαστε, επιθυμούμε και πράττουμε ακούσια ή δίχως ιδιαίτερη προσοχή, όλα τα μελλοντικά τα οποία παίρνουν σχήμα και αναδύονται κάποτε στην συνείδηση, καθώς και όλες οι απωθημένες οδυνηρές σκέψεις και συναισθήματα. Σημαντικότερο όμως όλων αυτών είναι το γεγονός ότι αναγνωρίζει ιδιότητες που δεν βιώνει ο άνθρωπος ατομικά αλλά τις κληρονομεί από μια βαθύτερη και ευρύτερη επικράτεια την οποία ονόμασε συλλογικό ασυνείδητο κα την οποία αναφέρουμε ως την «προϋπάρχουσα αθροιστικά συσσωρεμένη υπερεμπειρία». Τόσο οι συνειδητές όσο και οι ασυνείδητες ενέργειες μας είναι κομμάτια της ζωή μας. Και οι δύο, εκούσιες ή ακούσιες, εμπεριέχουν καιρικότητα και γίνονται για να ικανοποιήσουν ηθελημένα ή αθέλητα, φανερές ή κρυφές ανάγκες μας. Τόσο οι συνειδητές όσο και οι ασυνείδητες είναι ενέργειες της συνείδησής μας για τον λόγο ότι την στιγμή που πραγματώνονται, ενεργούν κατόπιν εντολής του εγκεφάλου έχοντας πάντα ως γνώμονα ηθικούς κανόνες. Αυτοί οι ηθικοί κανόνες είναι η βάση με την οποία αξιολογούμε και διακρίνουμε το αγαθό από το κακό προκειμένου να εκτελέσουμε την εν λόγω ενέργεια, έχουν δε την ιδιαιτερότητα να μπορούν να ισχύουν μόνο για τη συγκεκριμένη ενέργεια, τη συγκεκριμένη στιγμή.
Ο λόγος για τον οποίον τις περισσότερες φορές δεν θυμόμαστε ή δεν αντιλαμβανόμαστε τις ασυνείδητες ενέργειές μας, όπως αυτές αναφέρονται πιο πάνω, είναι η προσπάθεια της συνείδησης προκειμένου να αποφύγει την πρόκληση μιας ανεπανόρθωτης διατάραξης της συνεχούς ύπαρξης του ανθρώπου, κόντρα στην έννοια της ζωής καθώς ο σκοπός της συνείδησης συνίσταται στη διατήρηση της ενότητας και στην υπαρξιακή ολοκλήρωση του ανθρώπου. Με αυτό τον τρόπο αυτή καθίσταται συνέχεια, ανάπτυγμα και προβολή της ζωής, εξασφαλίζοντας στον άνθρωπο την μοναδικότητα να έχει επίγνωση ότι φέρει τη δύναμη την οποία εκφράζει ως «ζωή».
11 Σεπ 2009
3 Σεπ 2009
ΔΩΡΕΑΝ ΕΛΑΒΑΤΕ ΔΩΡΕΑ ΔΟΤΕ
Στο απολυτίκιο των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού ο υμνολόγος παρακαλεί τους Αγίους όπως « επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβατε, δωρεά δότε ημίν.».
Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ από ποιόν μπορεί ένας Άγιος να έλαβε δωρεά;
Μπροστά σε τέτοια ερωτήματα, ο συνήθης νους του ανθρώπου ο οποίος περιεργάζεται τον κόσμο των αισθήσεων, ομοιάζει με το φως που φωτίζει ένα κερί μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε αφενός τον άνθρωπο ό οποίος πιστεύει στον ατομικότητα και θεωρεί το φως του κεριού ως το φως του ήλιου, και αφετέρου τον άνθρωπο που αναγνωρίζει το σκότος της αγνωσίας του, δεν εφησυχάζει και αναζητεί το πραγματικό φως του ήλιου, το φως που φωτίζει το ‘Ολον.
Εάν ανοίξουμε τα παράθυρα της καρδιά μας και το φως του πραγματικού ήλιου μπει στο σκοτεινό δωμάτιο της ψυχής μας το κερί που το φωτίζει δεν θα φαίνεται πλέον.
«Είδομεν το φως το αληθινόν ελάβομεν πνεύμα επουράνιον», έγραψε ο μελωδός και ο λαός ψάλει στο τέλος κάθε θείας λειτουργίας.
Η Αγία Τριάδα διά του Αγίου Πνεύματος δωρίζει τη θεία Χάρη σε κάθε πρόσωπο κατά μυστηριακό τρόπο. Αυτό που χρειάζεται είναι να έχουμε ανοιχτά τα παράθυρα της καρδιάς μας για να πλημμυρίσει με Άγιο Φως η ψυχή μας. Γινόμενοι κοινωνοί της Θείας Χάρης μπορούμε να δώσουμε στον συνάνθρωπό μας τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος όπως είναι :
• Η Αγάπη - Η Αγάπη η οποία δίδεται από το Άγιο Πνεύμα δεν είναι ένα συναίσθημα, δηλαδή ένα αίσθημα εφοδιασμένο με μια υποκειμενική αξιολογία η οποία μας κάνει να αγαπάμε υπολογίζοντας τις ωφέλειες που λαμβάνουμε από αυτόν που αγαπάμε αλλά ένας τρόπος ύπαρξης. Αγαπάμε όπως μας αγαπάει ο Θεός, χωρίς προσδοκία ανταλλάγματος.
• Η Χαρά - Είναι η χαρά που δίνουμε χωρίς προσδοκία ανταλλάγματος και η οποία μετουσιώνεται σε δύναμη και ισχύ για αυτόν που την παρέχει.
• Η Ειρήνη. – Είναι το αποτέλεσμα της αγάπης μας προς τον συνάνθρωπο.
• Η Μακροθυμία – Είναι η αγάπη όταν τίθεται σε δοκιμασία. Είναι η ιδιότητα που πρώτος μας δίδαξε ο Ιησούς Χριστός και μας κατέστησε ικανούς να συγχωρούμε τους άλλους.
• Η Χρηστότητα - Όπως η μάνα τρέφει τα παιδιά της έτσι μπορεί και ο άνθρωπος να θρέψει και να προστατεύσει τον κάθε του συνάνθρωπο. Με αυτό τον τρόπο καθίσταται μεγάλος στα μάτια του Θεού.
• Η Αγαθότητα - Είναι πρακτική αγιότητα και αποτέλεσμα της γνώσης του Θεού. Κάνουμε το καλό ακόμη και σε αυτούς που μας μισούν, κάνουμε το καλό κάθε φορά που έχουμε ευκαιρία.
• Η Πίστη – Ο καρπός της πίστεως μας κάνει να ζήσουμε τη χριστιανική ζωή. Η πίστη μπορεί να κινήσει βουνά ολόκληρα, να κάνει θαύματα και να μας σώσει. Η πίστη μας δίνει το δικαίωμα και την δυνατότητα να ζητήσουμε να λάβουμε τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Είναι ο καρπός του Πνεύματος που δικαιώνει τους αγώνες και τους κόπους μιας ζωής.
• Η Πραότητα - Ο Ιησούς είπε « Μακάριοι οι πραείς διότι αυτοί θα κληρονομήσουν την γη». Είναι το πνεύμα των ανθρώπων το οποίο προ του Θεού, ούτε ανθίσταται ούτε υπερηφανεύεται.
• Η Εγκράτεια – Ο έλεγχος που πρέπει να έχουμε σε όλη την προσωπικότητά μας, στο σώμα στην ψυχή και στο πνεύμα μας. Ξέρουμε που πατάμε και που πηγαίνουμε. Αναφέρεται σε αυτόν που είναι ελεύθερος από την λογική της φυσικής ενόρμησης. Αναφέρεται σε αυτόν που είναι κυβερνήτης του εαυτού του.
Ας προσπαθήσουμε μιμούμενοι τον Ιησού και τους Αγίους να γίνουμε δωρητές Αγάπης τόσο προς τον εαυτό μας όσο και προς τον συνάνθρωπο, κρατώντας πάντα ανοιχτά τα παράθυρα της καρδιάς μας κι αφήνοντας το Φως του Ήλιου της Δικαιοσύνης να πλημμυρίσει την ψυχή μας και να μας δωρίζει τα δώρα Του.
Γιάννης Αλήθειας
Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ από ποιόν μπορεί ένας Άγιος να έλαβε δωρεά;
Μπροστά σε τέτοια ερωτήματα, ο συνήθης νους του ανθρώπου ο οποίος περιεργάζεται τον κόσμο των αισθήσεων, ομοιάζει με το φως που φωτίζει ένα κερί μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε αφενός τον άνθρωπο ό οποίος πιστεύει στον ατομικότητα και θεωρεί το φως του κεριού ως το φως του ήλιου, και αφετέρου τον άνθρωπο που αναγνωρίζει το σκότος της αγνωσίας του, δεν εφησυχάζει και αναζητεί το πραγματικό φως του ήλιου, το φως που φωτίζει το ‘Ολον.
Εάν ανοίξουμε τα παράθυρα της καρδιά μας και το φως του πραγματικού ήλιου μπει στο σκοτεινό δωμάτιο της ψυχής μας το κερί που το φωτίζει δεν θα φαίνεται πλέον.
«Είδομεν το φως το αληθινόν ελάβομεν πνεύμα επουράνιον», έγραψε ο μελωδός και ο λαός ψάλει στο τέλος κάθε θείας λειτουργίας.
Η Αγία Τριάδα διά του Αγίου Πνεύματος δωρίζει τη θεία Χάρη σε κάθε πρόσωπο κατά μυστηριακό τρόπο. Αυτό που χρειάζεται είναι να έχουμε ανοιχτά τα παράθυρα της καρδιάς μας για να πλημμυρίσει με Άγιο Φως η ψυχή μας. Γινόμενοι κοινωνοί της Θείας Χάρης μπορούμε να δώσουμε στον συνάνθρωπό μας τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος όπως είναι :
• Η Αγάπη - Η Αγάπη η οποία δίδεται από το Άγιο Πνεύμα δεν είναι ένα συναίσθημα, δηλαδή ένα αίσθημα εφοδιασμένο με μια υποκειμενική αξιολογία η οποία μας κάνει να αγαπάμε υπολογίζοντας τις ωφέλειες που λαμβάνουμε από αυτόν που αγαπάμε αλλά ένας τρόπος ύπαρξης. Αγαπάμε όπως μας αγαπάει ο Θεός, χωρίς προσδοκία ανταλλάγματος.
• Η Χαρά - Είναι η χαρά που δίνουμε χωρίς προσδοκία ανταλλάγματος και η οποία μετουσιώνεται σε δύναμη και ισχύ για αυτόν που την παρέχει.
• Η Ειρήνη. – Είναι το αποτέλεσμα της αγάπης μας προς τον συνάνθρωπο.
• Η Μακροθυμία – Είναι η αγάπη όταν τίθεται σε δοκιμασία. Είναι η ιδιότητα που πρώτος μας δίδαξε ο Ιησούς Χριστός και μας κατέστησε ικανούς να συγχωρούμε τους άλλους.
• Η Χρηστότητα - Όπως η μάνα τρέφει τα παιδιά της έτσι μπορεί και ο άνθρωπος να θρέψει και να προστατεύσει τον κάθε του συνάνθρωπο. Με αυτό τον τρόπο καθίσταται μεγάλος στα μάτια του Θεού.
• Η Αγαθότητα - Είναι πρακτική αγιότητα και αποτέλεσμα της γνώσης του Θεού. Κάνουμε το καλό ακόμη και σε αυτούς που μας μισούν, κάνουμε το καλό κάθε φορά που έχουμε ευκαιρία.
• Η Πίστη – Ο καρπός της πίστεως μας κάνει να ζήσουμε τη χριστιανική ζωή. Η πίστη μπορεί να κινήσει βουνά ολόκληρα, να κάνει θαύματα και να μας σώσει. Η πίστη μας δίνει το δικαίωμα και την δυνατότητα να ζητήσουμε να λάβουμε τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Είναι ο καρπός του Πνεύματος που δικαιώνει τους αγώνες και τους κόπους μιας ζωής.
• Η Πραότητα - Ο Ιησούς είπε « Μακάριοι οι πραείς διότι αυτοί θα κληρονομήσουν την γη». Είναι το πνεύμα των ανθρώπων το οποίο προ του Θεού, ούτε ανθίσταται ούτε υπερηφανεύεται.
• Η Εγκράτεια – Ο έλεγχος που πρέπει να έχουμε σε όλη την προσωπικότητά μας, στο σώμα στην ψυχή και στο πνεύμα μας. Ξέρουμε που πατάμε και που πηγαίνουμε. Αναφέρεται σε αυτόν που είναι ελεύθερος από την λογική της φυσικής ενόρμησης. Αναφέρεται σε αυτόν που είναι κυβερνήτης του εαυτού του.
Ας προσπαθήσουμε μιμούμενοι τον Ιησού και τους Αγίους να γίνουμε δωρητές Αγάπης τόσο προς τον εαυτό μας όσο και προς τον συνάνθρωπο, κρατώντας πάντα ανοιχτά τα παράθυρα της καρδιάς μας κι αφήνοντας το Φως του Ήλιου της Δικαιοσύνης να πλημμυρίσει την ψυχή μας και να μας δωρίζει τα δώρα Του.
Γιάννης Αλήθειας
15 Φεβ 2009
Εποχή του Υδροχόου και κοινωνία του Όλου
Το κειμένο αυτό είναι η κατάληξη ενός κειμένου του Γιώργου Πανόπουλο (gpano@stardone.gr)με τίτλο "ΣΕ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΠΛΗΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ" από το περιοδικό Jupiter Τεύχος 9/Μάρτιος 2009.
"Η εποχή του Υδροχόου δεν είναι μια πασαρέλα όπου θα περπατήσουμε όλοι μαζί οι άνθρωποι αδελφωμένοι, αγκαλιάζοντας δέντρα και ανταλλάσσοντας σκέψεις για το τέλειο πολιτικό σύστημα. Η εποχή του Υδροχόου που ξεκίνησε, έχει ταραχή, ακαταστασία, πόνο, κονιορτοποίηση του Εγώ προς χάριν του Εμείς, αλλά και δημιουργικότητα του Ενός προς χάριν του Άλλου."
Ή αστρολογική άποψη για την ανάγκη της κοινωνίας να μεταβεί από την ατομιστική "Κοινωνία του Ενός" στην "Κοινωνία του Όλου".
Ας προσπαθήσουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας, να χαρίσουμε την ατομικότητα μας υπέρ της συλλογικότητας, για να μπορέσει να υπάρξει δέσμευση του συνόλου υπέρ του ενός.
"Η εποχή του Υδροχόου δεν είναι μια πασαρέλα όπου θα περπατήσουμε όλοι μαζί οι άνθρωποι αδελφωμένοι, αγκαλιάζοντας δέντρα και ανταλλάσσοντας σκέψεις για το τέλειο πολιτικό σύστημα. Η εποχή του Υδροχόου που ξεκίνησε, έχει ταραχή, ακαταστασία, πόνο, κονιορτοποίηση του Εγώ προς χάριν του Εμείς, αλλά και δημιουργικότητα του Ενός προς χάριν του Άλλου."
Ή αστρολογική άποψη για την ανάγκη της κοινωνίας να μεταβεί από την ατομιστική "Κοινωνία του Ενός" στην "Κοινωνία του Όλου".
Ας προσπαθήσουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας, να χαρίσουμε την ατομικότητα μας υπέρ της συλλογικότητας, για να μπορέσει να υπάρξει δέσμευση του συνόλου υπέρ του ενός.
3 Ιαν 2009
ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ
Όραμα μου είναι η μετάβαση από το σήμερα την «Κοινωνία του ΑΤΟΜΟΥ», στο αύριο τη «Κοινωνία του ΟΛΟΥ».
Αποστολή μου, η ανάπτυξη και παρουσίαση θεμάτων που όλοι γνωρίζουμε αλλά λίγοι αναγνωρίζουμε. Η ανάπτυξη και παρουσίαση προτάσεων για το σύνολο μιας σύγχρονης κοινωνίας, στην οποία τα μέλη της να μπορούν, αν το θελήσουν, ελεύθερα και δημοκρατικά, να αναπτύξουν μέσα από το πνεύμα της δικαιοσύνης και της κοινωνικής αλληλεγγύης τη μοναδική δυνατότητα, να νιώσουν ότι δεν τους λείπει τίποτε.
Αποστολή μου, η ανάπτυξη και παρουσίαση θεμάτων που όλοι γνωρίζουμε αλλά λίγοι αναγνωρίζουμε. Η ανάπτυξη και παρουσίαση προτάσεων για το σύνολο μιας σύγχρονης κοινωνίας, στην οποία τα μέλη της να μπορούν, αν το θελήσουν, ελεύθερα και δημοκρατικά, να αναπτύξουν μέσα από το πνεύμα της δικαιοσύνης και της κοινωνικής αλληλεγγύης τη μοναδική δυνατότητα, να νιώσουν ότι δεν τους λείπει τίποτε.
26 Δεκ 2008
Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ - Ποίημα - Liverpool Δεκέμβριος 2008
Όταν την λευτεριά σου αποφεύγεις,
σκλάβος πρώτος του εαυτού σου θε να γίνεις.
Όταν τον φόβο νιώσεις εσύ, τον κίνδυνο μπροστά σου,
και πριν τα πόδια σου οπλίσεις με της φυγής τον πόθο,
να ψάξεις μέσα απ’ την καρδιά και μες στα σωθικά σου,
για όπλο βρες την αρετή, για ασπίδα βρες την τόλμη,
διώξε τον φόβο μακριά, το δίκαιο βάλε πρώτο,
και τόλμησε για λευτεριά και για δικαιοσύνη,
και τόλμησε τη σύγκρουση μήπως και σε ακούσουν,
γιατί τη πόρτα του «κουφού» όσες κι αν εχτυπήσεις,
απόκριση δεν πρόκειται ποτέ σου για να πάρεις,
πάρε τη πόρτα του λοιπόν, μήπως και ξεπαγιάσει,
και καταλάβει ότι χτυπούν, κι απόκριση σου δώσει.
σκλάβος πρώτος του εαυτού σου θε να γίνεις.
Όταν τον φόβο νιώσεις εσύ, τον κίνδυνο μπροστά σου,
και πριν τα πόδια σου οπλίσεις με της φυγής τον πόθο,
να ψάξεις μέσα απ’ την καρδιά και μες στα σωθικά σου,
για όπλο βρες την αρετή, για ασπίδα βρες την τόλμη,
διώξε τον φόβο μακριά, το δίκαιο βάλε πρώτο,
και τόλμησε για λευτεριά και για δικαιοσύνη,
και τόλμησε τη σύγκρουση μήπως και σε ακούσουν,
γιατί τη πόρτα του «κουφού» όσες κι αν εχτυπήσεις,
απόκριση δεν πρόκειται ποτέ σου για να πάρεις,
πάρε τη πόρτα του λοιπόν, μήπως και ξεπαγιάσει,
και καταλάβει ότι χτυπούν, κι απόκριση σου δώσει.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΛΟΥ"
Οι ιδέες, οι σκέψεις και οι απόψεις που θα βρείτε εδώ έχουν να κάνουν με μια προσπάθεια για μετάβαση από την σημερινή "Κοινωνία του ατόμου" στην "Κοινωνία του όλου".
Αναλύοντας τις λέξεις που συνθέτουν τον τίτλο της μελέτης σύμφωνα με το λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη:
«Κοινωνία», οργανωμένο σύνολο ανθρώπων που συνδέονται με θρησκευτικούς, πολιτικούς, εθνικούς κ.λπ. δεσμούς ή κοινά χαρακτηριστικά και συμβιώνουν σε ορισμένο τόπο και χρόνο.
Επίσης «Κοινωνία» είναι το σύνολο των ανθρώπων στους οποίους επιδρούν και αναφέρονται οι σύγχρονες εξελίξεις.
«Άτομο», ό κάθε άνθρωπος χωριστά ως πρόσωπο και ως οντότητα ξεχωριστή από τους υπόλοιπους ανθρώπους.
«Ατομικισμός», Κοινωνική θεωρία που υποστηρίζει την πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία του ατόμου , δίνοντας έμφαση στην ατομική πρωτοβουλία του ατόμου και προβάλλοντας την αξία του ατόμου απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
«Όλος», αυτός που υπάρχει στο σύνολό του, στο συνολικό του πλήθος, χωρίς να του λείπει τίποτε.
«Όλον», το σύνολο ως ιδιότητα.
Η κοινωνία του «Όλου». Το σύνολο μιας κοινωνίας η οποία μπορεί να αναπτύξει την δυνατότητα να μην τις λείπει τίποτε.
Σκοπός της προσπάθειας:
20ος Αιώνας, αιώνας της τεχνολογικής ανάπτυξης. Ο άνθρωπος έμαθε να μην πατά στον στέρεο φλοιό της γης. Έμαθε να πετάει. Κατόρθωσε να κάνει γεγονός «τις όρνιθες» και τον Αριστοφάνη σύγχρονο. Ο Αριστοφάνης διακωμωδεί τους συκοφάντες και τους κόλακες της διοίκησης της πολιτείας, την δικομανία, καθώς και τις θεωρίες για νέα πολιτεύματα και πόλεις όπου θα μπορούσαν οι άνθρωποι να ζήσουν ήσυχα, πλούσια και ειρηνικά. Κανόνας επιβίωσης του 20ου αιώνα η επιβολή της «τάξης του πρέπει». Της τάξης όπου οι άνθρωποι κατορθώναμε να «ζούμε ενώπιον τρίτων ως ευτυχισμένοι, «όλα καλά-όλα καλά», και το βράδυ με το εαυτό μας, «ενώπιος-ενωπίου», ως υποψήφιοι ψυχασθενείς φοβούμενοι και την σκιά μας. Ενεργοποιημένοι κάθε είδους συναγερμοί, φύλακες έξω από την πόρτα μας, περιπολικά να περιφέρονται, κάγκελα στις πόρτες μας, «κάγκελα παντού» και ο «αόρατος εχθρός» ασύλληπτος να περιπλανιέται.
Το χρέος που βάλαμε για την ανάπτυξη της τεχνολογίας είναι μεγάλο και αφορά όλους μας, μικρούς μεγάλους. Θιασώτες του ρητού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» περάσαμε σε ένα ξέφρενο «ατομικισμό», αυτοπεριοριστήκαμε ή αναγκαστήκαμε σε αυτό για λόγους άμυνας και ασφάλειας. Ο καθένας μας θυσίασε μέρος της ελευθερίας του «για το καλό του!!!».
21 αιώνας μ.Χ. – Τα πολυπληθή αστρολογικά περιοδικά μας πληροφορούν ότι μπαίνουμε στην εποχή του Υδροχόου, την εποχή που οι παρερμηνείες ερμηνεύονται, τα μάτια ανοίγουν και φως απλώνεται παντού.
ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ!!
Από την αδιαφορία, την ακινησία και τον αυτοπεριορισμό λόγω της ύπαρξης της αβεβαιότητας, του φόβου και της προτροπής για «ατομικιστική ελευθερία» τα πάντα γέμισαν μούχλα. Η σαπίλα ξεχείλισε από τα παράθυρα της ψυχής μας. Πλέον δεν μας αναγνωρίζει κανείς. Όλοι γίναμε «ο αυτός», «η αυτή», χωρίς προσωπικότητα. Όλοι γίναμε το ίδιο. Προσπαθώντας με κάθε τρόπο για την προάσπιση της «ατομιστικής μας ελευθερίας», αδιαφορώντας για το σύνολο, χάσαμε την προσωπικότητά μας. Η μούχλα και η σαπίλα μη μπορώντας να αναγνωρίσουν το ποιος είναι ποιος, καταστρέφουν και κατατρώγουν μαζί με άλλα και τα ίδια τα κατασκευάσματά τους, προϊόντα νοσηρής ωραιοπάθειας, αυθαιρεσίας και απληστίας. Και τότε το ψέμα αποκαλύπτεται. Η ομίχλη εμπρός από τα μάτια μας φεύγει. Η διαπίστωση βαριά και αδυσώπητη. «Ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Τα αυτιά «ακούνε» αλήθειες και ο ανθρώπινος εγκέφαλος ενεργοποιώντας τον κομψό μικρόκοσμο σε μια βαθύτερη ζώνη του, στα βασικά γάγγλια, ένα πρωτόγονο τμήμα πάνω από τη σπονδυλική στήλη, χρησιμοποιεί αυτήν την περίεργη μάθηση την οποία αντιλαμβανόμαστε ως διαίσθηση, πολλές φορές αντίθετη από την πραγματικότητα που ζούμε, αλλά αναγκαία προκειμένω να προσεγγίσουμε τη σοφία της ζωής. «Το αρχέγονον είναι το αληθές και το αγαθόν».
Και η αντίδραση δυναμική απέναντι στην δράση και η δράση μεγαλώνει για να αντιμετωπίσει την αντίδραση κοκ. ΤΕΛΟΣ . Ότι έγινε, έγινε. Αν γυρίσουμε προς τα πίσω τότε σίγουρα αργά ή γρήγορα θα ξαναβρεθούμε εδώ. Στο τίποτε, στο ψέμα, στην τέλεια γύμνια. Βγάζουμε τις παρωπίδες και ψάχνουμε να βρούμε ανάμεσα στην μάζα την θέση μας. Να αυτοπροσδιοριστούμε. Αυτή την ώρα δεν έχει σημασία το σωστά ή το λάθος. Πρέπει να απεγκλωβιστούμε και να κάνουμε ένα βήμα. Να ξεσκουντήσουμε.
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» μας λέγει ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος.
Ας αναλάβουμε λοιπόν τις ευθύνες μας. Αυτό που χρειάζεται είναι να αντιμετωπίσουμε την πολυπλοκότητα της ελευθερίας με απλά βήματα και τόλμη.
Ας διώξουμε τον φόβο που μας προκαλεί η «ατομιστική ελευθερία». Ας ενδιαφερθούμε για το σύνολο του οποίου είμαστε μέλη και ας νιώσουμε την δύναμη που μας στέρησε η μοναξιά κι ο φόβος. Ας αποφασίσουμε επιτέλους να διαλέγουμε, να αποδεχόμαστε αλλά και να απορρίπτουμε χωρίς φόβο και πάθος, χωρίς τύψεις για το εάν είναι σωστό ή όχι ή για το τι θα πουν οι άλλοι. Ας βγάλουμε τα κάγκελα από την ζωή μας και το πνεύμα μας ελεύθερο θα μεγαλουργήσει εντός του συνόλου, μικρού ή μεγάλου, που εμείς ελευθέρως διαλέξαμε να ενταχτούμε και να ΖΗΣΟΥΜΕ.
Ας αποδεχτούμε:
Ότι η αυθάδεια δεν είναι δικαίωμα.
Ότι η Ελευθερία δεν σημαίνει και παρανομία.
Ότι η αναίδεια του λόγου δεν είναι Ισότητα.
Ότι η αναρχία δεν θα γίνει ποτέ Ευδαιμονία.
Κάθε μας απόφαση βρίσκεται μπροστά από ένα δίλλημα εκλογής. Η ευθύνη δεν πρέπει να περιοριστεί στους συμμετέχοντες αλλά και στους με απάθεια απέχοντες. Η πρόοδος έρχεται πάντα ψηλαφώντας.
Ας μεταβούμε από το εμπαθώς ζην στο εμπαθώς υπάρχειν. Από την κατάπτωση της φθαρτικότητας, της χωρίς νόημα ύπαρξης, στην υπέρβαση μετατρέποντας την εμπάθεια σε συμπάθεια και την ύπαρξη σε συνύπαρξη.
Ας προσπαθήσουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας, να χαρίσουμε την ατομικότητα μας υπέρ της συλλογικότητας, για να μπορέσει να υπάρξει δέσμευση του συνόλου υπέρ του ενός.
Οι σκέψεις οι οποίες θα αναφέρονται σε αυτήν την ιστοσελίδα, είναι αφιερωμένες στον συνάνθρωπο:
* Που πίστεψε στον λόγο μου, χωρίς να ζητήσει εγγυήσεις και ανταλλάγματα.
* Που πίστεψε στον συνάνθρωπο.
*Που δεν φοβάται να ζήσει.
Είθε να φανώ αντάξιος των προσδοκιών του.
Σε ότι θα βρείτε δεν αναφέρω πηγές γιατί η γνώση ανήκει σε όλους.
Γράφω ελεύθερα γιατί θέλω να με διαβάζουν ελεύθερα.
Επιτρέπω, γιατί δεν έχω το δικαίωμα να απαγορεύσω, την ελεύθερη διάδοση και μεταφορά μέρος ή όλων αυτών που εδώ καταγράφονται.
Ότι διαβάσετε, αλλά πρωτίστως ότι καταλάβετε, δεν αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία μου. Είναι καταγραφή απόψεων που άκουσα, διάβασα, έμαθα αλλά και πάνω απ΄ όλα αισθάνθηκα.
Είναι θέματα που όλοι γνωρίζουμε αλλά λίγοι αναγνωρίζουμε.
Ευχαριστώ
Ιωάννης Πατινιώτης
Αναλύοντας τις λέξεις που συνθέτουν τον τίτλο της μελέτης σύμφωνα με το λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη:
«Κοινωνία», οργανωμένο σύνολο ανθρώπων που συνδέονται με θρησκευτικούς, πολιτικούς, εθνικούς κ.λπ. δεσμούς ή κοινά χαρακτηριστικά και συμβιώνουν σε ορισμένο τόπο και χρόνο.
Επίσης «Κοινωνία» είναι το σύνολο των ανθρώπων στους οποίους επιδρούν και αναφέρονται οι σύγχρονες εξελίξεις.
«Άτομο», ό κάθε άνθρωπος χωριστά ως πρόσωπο και ως οντότητα ξεχωριστή από τους υπόλοιπους ανθρώπους.
«Ατομικισμός», Κοινωνική θεωρία που υποστηρίζει την πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία του ατόμου , δίνοντας έμφαση στην ατομική πρωτοβουλία του ατόμου και προβάλλοντας την αξία του ατόμου απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
«Όλος», αυτός που υπάρχει στο σύνολό του, στο συνολικό του πλήθος, χωρίς να του λείπει τίποτε.
«Όλον», το σύνολο ως ιδιότητα.
Η κοινωνία του «Όλου». Το σύνολο μιας κοινωνίας η οποία μπορεί να αναπτύξει την δυνατότητα να μην τις λείπει τίποτε.
Σκοπός της προσπάθειας:
20ος Αιώνας, αιώνας της τεχνολογικής ανάπτυξης. Ο άνθρωπος έμαθε να μην πατά στον στέρεο φλοιό της γης. Έμαθε να πετάει. Κατόρθωσε να κάνει γεγονός «τις όρνιθες» και τον Αριστοφάνη σύγχρονο. Ο Αριστοφάνης διακωμωδεί τους συκοφάντες και τους κόλακες της διοίκησης της πολιτείας, την δικομανία, καθώς και τις θεωρίες για νέα πολιτεύματα και πόλεις όπου θα μπορούσαν οι άνθρωποι να ζήσουν ήσυχα, πλούσια και ειρηνικά. Κανόνας επιβίωσης του 20ου αιώνα η επιβολή της «τάξης του πρέπει». Της τάξης όπου οι άνθρωποι κατορθώναμε να «ζούμε ενώπιον τρίτων ως ευτυχισμένοι, «όλα καλά-όλα καλά», και το βράδυ με το εαυτό μας, «ενώπιος-ενωπίου», ως υποψήφιοι ψυχασθενείς φοβούμενοι και την σκιά μας. Ενεργοποιημένοι κάθε είδους συναγερμοί, φύλακες έξω από την πόρτα μας, περιπολικά να περιφέρονται, κάγκελα στις πόρτες μας, «κάγκελα παντού» και ο «αόρατος εχθρός» ασύλληπτος να περιπλανιέται.
Το χρέος που βάλαμε για την ανάπτυξη της τεχνολογίας είναι μεγάλο και αφορά όλους μας, μικρούς μεγάλους. Θιασώτες του ρητού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» περάσαμε σε ένα ξέφρενο «ατομικισμό», αυτοπεριοριστήκαμε ή αναγκαστήκαμε σε αυτό για λόγους άμυνας και ασφάλειας. Ο καθένας μας θυσίασε μέρος της ελευθερίας του «για το καλό του!!!».
21 αιώνας μ.Χ. – Τα πολυπληθή αστρολογικά περιοδικά μας πληροφορούν ότι μπαίνουμε στην εποχή του Υδροχόου, την εποχή που οι παρερμηνείες ερμηνεύονται, τα μάτια ανοίγουν και φως απλώνεται παντού.
ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ!!
Από την αδιαφορία, την ακινησία και τον αυτοπεριορισμό λόγω της ύπαρξης της αβεβαιότητας, του φόβου και της προτροπής για «ατομικιστική ελευθερία» τα πάντα γέμισαν μούχλα. Η σαπίλα ξεχείλισε από τα παράθυρα της ψυχής μας. Πλέον δεν μας αναγνωρίζει κανείς. Όλοι γίναμε «ο αυτός», «η αυτή», χωρίς προσωπικότητα. Όλοι γίναμε το ίδιο. Προσπαθώντας με κάθε τρόπο για την προάσπιση της «ατομιστικής μας ελευθερίας», αδιαφορώντας για το σύνολο, χάσαμε την προσωπικότητά μας. Η μούχλα και η σαπίλα μη μπορώντας να αναγνωρίσουν το ποιος είναι ποιος, καταστρέφουν και κατατρώγουν μαζί με άλλα και τα ίδια τα κατασκευάσματά τους, προϊόντα νοσηρής ωραιοπάθειας, αυθαιρεσίας και απληστίας. Και τότε το ψέμα αποκαλύπτεται. Η ομίχλη εμπρός από τα μάτια μας φεύγει. Η διαπίστωση βαριά και αδυσώπητη. «Ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Τα αυτιά «ακούνε» αλήθειες και ο ανθρώπινος εγκέφαλος ενεργοποιώντας τον κομψό μικρόκοσμο σε μια βαθύτερη ζώνη του, στα βασικά γάγγλια, ένα πρωτόγονο τμήμα πάνω από τη σπονδυλική στήλη, χρησιμοποιεί αυτήν την περίεργη μάθηση την οποία αντιλαμβανόμαστε ως διαίσθηση, πολλές φορές αντίθετη από την πραγματικότητα που ζούμε, αλλά αναγκαία προκειμένω να προσεγγίσουμε τη σοφία της ζωής. «Το αρχέγονον είναι το αληθές και το αγαθόν».
Και η αντίδραση δυναμική απέναντι στην δράση και η δράση μεγαλώνει για να αντιμετωπίσει την αντίδραση κοκ. ΤΕΛΟΣ . Ότι έγινε, έγινε. Αν γυρίσουμε προς τα πίσω τότε σίγουρα αργά ή γρήγορα θα ξαναβρεθούμε εδώ. Στο τίποτε, στο ψέμα, στην τέλεια γύμνια. Βγάζουμε τις παρωπίδες και ψάχνουμε να βρούμε ανάμεσα στην μάζα την θέση μας. Να αυτοπροσδιοριστούμε. Αυτή την ώρα δεν έχει σημασία το σωστά ή το λάθος. Πρέπει να απεγκλωβιστούμε και να κάνουμε ένα βήμα. Να ξεσκουντήσουμε.
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» μας λέγει ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος.
Ας αναλάβουμε λοιπόν τις ευθύνες μας. Αυτό που χρειάζεται είναι να αντιμετωπίσουμε την πολυπλοκότητα της ελευθερίας με απλά βήματα και τόλμη.
Ας διώξουμε τον φόβο που μας προκαλεί η «ατομιστική ελευθερία». Ας ενδιαφερθούμε για το σύνολο του οποίου είμαστε μέλη και ας νιώσουμε την δύναμη που μας στέρησε η μοναξιά κι ο φόβος. Ας αποφασίσουμε επιτέλους να διαλέγουμε, να αποδεχόμαστε αλλά και να απορρίπτουμε χωρίς φόβο και πάθος, χωρίς τύψεις για το εάν είναι σωστό ή όχι ή για το τι θα πουν οι άλλοι. Ας βγάλουμε τα κάγκελα από την ζωή μας και το πνεύμα μας ελεύθερο θα μεγαλουργήσει εντός του συνόλου, μικρού ή μεγάλου, που εμείς ελευθέρως διαλέξαμε να ενταχτούμε και να ΖΗΣΟΥΜΕ.
Ας αποδεχτούμε:
Ότι η αυθάδεια δεν είναι δικαίωμα.
Ότι η Ελευθερία δεν σημαίνει και παρανομία.
Ότι η αναίδεια του λόγου δεν είναι Ισότητα.
Ότι η αναρχία δεν θα γίνει ποτέ Ευδαιμονία.
Κάθε μας απόφαση βρίσκεται μπροστά από ένα δίλλημα εκλογής. Η ευθύνη δεν πρέπει να περιοριστεί στους συμμετέχοντες αλλά και στους με απάθεια απέχοντες. Η πρόοδος έρχεται πάντα ψηλαφώντας.
Ας μεταβούμε από το εμπαθώς ζην στο εμπαθώς υπάρχειν. Από την κατάπτωση της φθαρτικότητας, της χωρίς νόημα ύπαρξης, στην υπέρβαση μετατρέποντας την εμπάθεια σε συμπάθεια και την ύπαρξη σε συνύπαρξη.
Ας προσπαθήσουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας, να χαρίσουμε την ατομικότητα μας υπέρ της συλλογικότητας, για να μπορέσει να υπάρξει δέσμευση του συνόλου υπέρ του ενός.
Οι σκέψεις οι οποίες θα αναφέρονται σε αυτήν την ιστοσελίδα, είναι αφιερωμένες στον συνάνθρωπο:
* Που πίστεψε στον λόγο μου, χωρίς να ζητήσει εγγυήσεις και ανταλλάγματα.
* Που πίστεψε στον συνάνθρωπο.
*Που δεν φοβάται να ζήσει.
Είθε να φανώ αντάξιος των προσδοκιών του.
Σε ότι θα βρείτε δεν αναφέρω πηγές γιατί η γνώση ανήκει σε όλους.
Γράφω ελεύθερα γιατί θέλω να με διαβάζουν ελεύθερα.
Επιτρέπω, γιατί δεν έχω το δικαίωμα να απαγορεύσω, την ελεύθερη διάδοση και μεταφορά μέρος ή όλων αυτών που εδώ καταγράφονται.
Ότι διαβάσετε, αλλά πρωτίστως ότι καταλάβετε, δεν αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία μου. Είναι καταγραφή απόψεων που άκουσα, διάβασα, έμαθα αλλά και πάνω απ΄ όλα αισθάνθηκα.
Είναι θέματα που όλοι γνωρίζουμε αλλά λίγοι αναγνωρίζουμε.
Ευχαριστώ
Ιωάννης Πατινιώτης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)