Ως συνείδηση εννοούμε την έμφυτη ιδιότητα του ανθρώπου να ενεργεί με βάση τους κατ’ αυτόν ηθικούς κανόνες, έχοντας ξεκάθαρη γνώση και αίσθηση για ότι πρόκειται να κάνει, να πει ή να αποφασίσει. Με τον όρο δε «ηθικούς κανόνες» εννοούμε τους κανόνες με βάση τους οποίους μπορεί να υπάρξει κατά την προσωπική κρίση του κάθε ανθρώπου αξιολογική κρίση για διάκριση του αγαθού από το κακό.
Συνειδητό και Ασυνείδητο. Ποιά η σχέση τους με την συνείδηση;
Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόυντ τα μυαλά των ανθρώπων είναι διαιρεμένα σε δύο μέρη. Στο συνειδητό μέρος το οποίο γνωρίζει τις σκέψεις και τις επιθυμίες και στο ασυνείδητο μέρος στο οποίο είναι υποθηκευμένες όλες οι σκοτεινές, μύχιες σκέψεις και επιθυμίες. Σύμφωνα πάλι με τον Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ το ασυνείδητο είναι εκείνη η περιοχή του άγνωστου στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Περιεχόμενο του ασυνείδητου κατά τον Γιουνγκ είναι κάθε τι το οποίο έχουμε συνειδητοποιήσει και μετέπειτα ξεχάσει, ότι συλλαμβάνουμε με τις αισθήσεις μας και δεν σημειώνουμε στο συνειδητό νου, όσα νιώθουμε, σκεπτόμαστε, θυμόμαστε, επιθυμούμε και πράττουμε ακούσια ή δίχως ιδιαίτερη προσοχή, όλα τα μελλοντικά τα οποία παίρνουν σχήμα και αναδύονται κάποτε στην συνείδηση, καθώς και όλες οι απωθημένες οδυνηρές σκέψεις και συναισθήματα. Σημαντικότερο όμως όλων αυτών είναι το γεγονός ότι αναγνωρίζει ιδιότητες που δεν βιώνει ο άνθρωπος ατομικά αλλά τις κληρονομεί από μια βαθύτερη και ευρύτερη επικράτεια την οποία ονόμασε συλλογικό ασυνείδητο κα την οποία αναφέρουμε ως την «προϋπάρχουσα αθροιστικά συσσωρεμένη υπερεμπειρία». Τόσο οι συνειδητές όσο και οι ασυνείδητες ενέργειες μας είναι κομμάτια της ζωή μας. Και οι δύο, εκούσιες ή ακούσιες, εμπεριέχουν καιρικότητα και γίνονται για να ικανοποιήσουν ηθελημένα ή αθέλητα, φανερές ή κρυφές ανάγκες μας. Τόσο οι συνειδητές όσο και οι ασυνείδητες είναι ενέργειες της συνείδησής μας για τον λόγο ότι την στιγμή που πραγματώνονται, ενεργούν κατόπιν εντολής του εγκεφάλου έχοντας πάντα ως γνώμονα ηθικούς κανόνες. Αυτοί οι ηθικοί κανόνες είναι η βάση με την οποία αξιολογούμε και διακρίνουμε το αγαθό από το κακό προκειμένου να εκτελέσουμε την εν λόγω ενέργεια, έχουν δε την ιδιαιτερότητα να μπορούν να ισχύουν μόνο για τη συγκεκριμένη ενέργεια, τη συγκεκριμένη στιγμή.
Ο λόγος για τον οποίον τις περισσότερες φορές δεν θυμόμαστε ή δεν αντιλαμβανόμαστε τις ασυνείδητες ενέργειές μας, όπως αυτές αναφέρονται πιο πάνω, είναι η προσπάθεια της συνείδησης προκειμένου να αποφύγει την πρόκληση μιας ανεπανόρθωτης διατάραξης της συνεχούς ύπαρξης του ανθρώπου, κόντρα στην έννοια της ζωής καθώς ο σκοπός της συνείδησης συνίσταται στη διατήρηση της ενότητας και στην υπαρξιακή ολοκλήρωση του ανθρώπου. Με αυτό τον τρόπο αυτή καθίσταται συνέχεια, ανάπτυγμα και προβολή της ζωής, εξασφαλίζοντας στον άνθρωπο την μοναδικότητα να έχει επίγνωση ότι φέρει τη δύναμη την οποία εκφράζει ως «ζωή».
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αξιότιμε κύριε Πατινιώτη,
ΑπάντησηΔιαγραφήείμαι ευτυχής, που καταφέρνω επιτέλους να συμβάλλω δυναμικά στην "Κοινωνία του όλου", τώρα που ο χρόνος μου το επιτρέπει. Συγχαρητήρια για τη σελίδα, πιστεύω πως παρέχει το υπόβαθρο εκείνο, ικανό να δώσει εναύσματα στους εναπομείναντες λόγιους να στελεχώσουν τις νησίδες ποιότητες, που με τόσο αγώνα κατάφεραν να διασωθούν όλα αυτά τα χρόνια
Αν μου επιτρέπετε θα μιλήσω μέσα από την ιδιότητά μου, ως βιοχημικός, προκειμένου να επαυξήσω τα παραπάνω. Το ασυνείδητο και το συνειδητό αποτελούν μια συνέχεια, μια ενιαία γραμμή στο μεταίχμιο δύο κόσμων, του γήινου και του συμπαντικού. Μέχρι τώρα, εκείνο που κάναμε ήταν να ακολουθούμε τα πρότυπα κατά Φρόυντ και Γιούνκ, προκειμένου να "δικαιολογηθούμε", για κάποιες τάσεις, που ελοχεύουν στο ασυνείδητο. Η εξέλιξη, όμως, μιλάει, εκ των πραγμάτων, από μόνη της, πιέζοντας για το επόμενο στάδιο, που δεν είναι άλλο από την ενοποίηση του συμπαντικού και γήινου κόσμου μέσα στα πλαίσια της λεγόμενης Μοναδικότητας. Ως μοναδικότητα ορίζεται ο ορίζοντας γεγονότων πέρα από τον οποίο καμία πρόβλεψη δεν μπορεί να γίνει για την περαιτέρω εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Πρακτικά όμως τι σημαίνει αυτό και ποιές οι προεκτάσεις του στο δικό μας τον κόσμο; Μέσα από την προσέγγιση της μονάδικοτητας, υποβαλλόμαστε τόσο κοινωνικά όσο και ατομικά σε συνεχόμενες και διαρκείς πιέσεις. Τούτο, έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση της δραστηριότητας του κυτταρικού κύκλου και την επερχόμενη μεταφορά αυτής της πίεσης από το περιβάλλον στα γονίδια. Μη γελιόμαστε, ο οργανισμός δε θέλει να πεθάνει, έτσι κάνει τα πάντα για να αντέξει τα νέα μέτρα και σταθμά, που του επιβάλλουν οι εξωγενείς παράγοντες. Συνεπώς μεταλλάσεται και αναβαθμίζεται. Με αυτή την αναβάθμιση το ασυνείδητο και το συνειδητό, αλλάζουν ριζικά και το ασυνείδητο έρχεται να λειτουργήσει σαν μια εφεδρική δύναμη στήριξης του μετώπου του συνειδητού.
Κρίνοντας από τα παραπάνω, οι γενιές που δημιουργούνται εφεξής, απαρτιζόμενες από εκείνα τα άτομα, που κατάφεραν να αντεπεξέλθουν στους νόμους της φυσικής επιλογής, έρχονται να δράσουν συνδιασμένα, χρησιμοποιώντας τόσο το συνειδητό όσο και το ασυνείδητο μέρος του εγκεφάλου τους. Είναι αν θέλετε μια συμβολική έκβαση των πραγμάτων, τα οποία επιτάσουν να βγουν όλα στο φως. Έτσι, οι φόβοι και τα απωθημένα, που ελοχεύουν στο ασυνείδητο έρχονται να απαρτίσουν μια κβαντικά ολοκληρωμένη συνειδησιακή υπόσταση, ικανή να επικοινωνήσει με το ίδιο το σύμπαν. Tέτοιoυ είδους διεργασίες μου θυμίζουν τον ανεπανάληπτο Ian McKellen, ο οποίος πρωταγωνίστησε στην προφητική σειρά του Hollywood: X-men. Στην τελευταία ταινία, απευθυνόμενος σε πλήθος μεταλλαγμένων είχε διατυπώσει το εξής περιβόητο ρηθέν
"They wish to cure us but I say that we are the cure"
Αυτό το ρηθέν καλά θα κάνουν να το θυμούνται όλοι εκείνοι, τόσο πολίτες όσο και κρατικοί φορείς, που έχουν κάνει την ασωτία και τον κοινωνικό εκτροχιασμό Λάβαρα.
Με τιμή
Μπούφεσης Αλέξανδρος
Φίλε, συνοδοιπόρε μα προ πάντων Συνάνθρωπε Αλέξανδρε,
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ΄ ευχαριστώ για τις επισημάνσεις σου.
Μιλάς για την ενοποίηση του συμπαντικού και γήινου κόσμου μέσα στα πλαίσια της λεγόμενης Μοναδικότητας. Μιας μοναδικότητας η οποία ορίζεται ως ο ορίζοντας των γεγονότων πέρα από τον οποίο καμία πρόβλεψη δεν μπορεί να γίνει για την περαιτέρω εξέλιξη του ανθρώπινου είδους.
Η κάθε νέα γενιά, ηθελημένα ή αθέλητα, χρησιμοποιεί τη συσσωρεμένη μάθηση, την οποία «βιολογικά» κουβαλάει μέσα της ως κληρονομιά των βιολογικών προγόνων της.
Το πότε αναδεικνύει και χρησιμοποιεί αυτή την κρυμμένη μάθηση είναι θέμα που αφορά την προσωπικότητα του κάθε ατόμου ξέχωρα και επηρεάζεται τόσο από το εξωτερικό (κοσμικό-γήινο-αστικό-οικογενειακό-εργασιακό κλπ) περιβάλλον που ζει, περιφέρεται και υπάρχει, όσο και από το βιολογικό-εσωτερικό περιβάλλον που πράγματι υφίσταται ως ζώσα ψυχή και βιολογική οντότητα.
Όσο καλός (γενετικά) κι εάν είναι ο σπόρος, η ανάπτυξή του μετά τη σπορά εξαρτάται τόσο από τις κλιματολογικές συνθήκες, όσο και την ποιότητα του χώματος, την ακριβή θέση του χωραφιού στην οποία θα πέσει αλλά και τη διάθεση του γεωργού να τον προσέξει, να τον φροντίσει και να τον προστατέψει μέχρι να μεγαλώσει.
Φίλε Αλέξανδρε,
Σύμφωνα με την δική μου επιστήμη, τη Στρατηγική Διοίκηση, το όποιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έγκειται στον εντοπισμό, ανάδειξη και χρήση των μοναδικών ικανοτήτων ενός ανθρώπου ή ενός οργανισμoού, σε σχέση τόσο με το εξωτερικό του περιβάλλον όσο και το εσωτερικό ανταγωνιστικό του περιβάλλον, και είναι αυτό που θα τον-τους διαφοροποιήσει και θα δημιουργήσει το ΜΟΝΑΔΙΚΟ, αυτό που εύκολα θαυμάζεται και δύσκολα αντιγράφεται.
Για μένα:
Ο ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ.
Ευχαριστώ